PEMBE,,
    pespembe bir sayfaya,,
    pembe yıldızlar içinde; 
    beyaz,,,
    bembeyaz  umut bırakmaya geldim bugun...     

****************
     Fotoğraf albümlerinden süzülen o buğulu bakışlarınla tanıdım seni..Hiç beklenmedik bir anda; ellerime, sanki birileri bilerek bırakmıştı ve bana getirmiş, önüme yığmıştı bu fotoğraf albümünü..

     Fotoğraflara yansıyan bakışların, o çimen yeşili gözlerin beni uzak diyarlarda, yemyeşil ormanlarına hapsetmişti..Gezinmeye başladım ormanda sana baktıkça..Durdurak bilmiyor, yorulmuyordu ayaklarım gezinirken..

    Yürek sen diyordu ama dillenemiyordu..Dillendiremiyordum..Senden gelecek olan en küçük adım benim sana gelecek en büyük adımlarımın habercisiydi..O yemyeşil ormanda yürek yüreğe olamımız  için atılan ilk adım senin bakışlarında gizliydi ve  dolaştıkça ben anlıyordum, anlayabiliyordum yüreğinden gelen o muhteşem sesi..AŞK!..Aşk diyordu bana, ormandan benimle gezinen kuşlar...AŞK fısıltılarıydı bunlar hissediyordum..

     ßurak! dedin..Oysaki dalıp gitmiştim gözlerinde, çıkmak istemezken irkildim..Kendime geldim..Karşımda duruyor bana sıcak gülümsemenden bir parça sunuyordun...Ne güzel gülümsemişsin fotoğrafta!..:)

    Akşam için sözleşmiştik..Sabırsız bir o kadar da heyecan kaplamıştı ruhumu..Seni ilk kez görecek olmamın heyecanı saatler ilerledikçe kat kat artıyordu..Köprünün başında bekle dedin ama tam yarım saat bekledim, gelmedin...Kollarımı yasladım köprünün parmaklıklarına..Akıp giden nehrin o sessiz haline dalmış seni düşünüyordum...ßaşımı kaldırdım ve köprünün başına diktim gözlerimi..Geliyordun! Beklediğim kadın, yürüdükçe kendisini daha muhteşem kılan, hiç unutamayacağım ve benim için bir hatıra kalacak olan o düz taban ayakkabılarıyla geliyordu bana...

    Gülümsüyordu yaklaştıkça...Bir kez daha dalıp gitmiştim! Fakat bu kez ruhuna...

    "Köprünün en başında beklemen gerekiyordu ßurak!" ağzından çıkan ilk cümlendi..:)..Yenilmesi gereken bir şeker gibiydin...Ama o şeker hiç bitmemeliydi..Hep elimde olmalıydı, hep cebimde...

    Yeşil ağaçların altında ve nehrin tam başında duran masaya oturduk karşılıklı...Sanırım bu kez gerçekti benim ormanda yürüyüşlerim...Fotoğrafların gerçeği yanımdaydı çünkü...Tam yanı başımda..İşte tam burda...İç çektim..Baktım sana...Baktım baktım ve bir kez daha baktım..Evet konuşuyordum,anlatıyordum ama her başını cevirişinde etrafa,,ben sana dalıyordum...!

    Gece çabuk bitti..Hanım kızımız evine dönecek ve beyimiz O'nu evine bırakacak...Ayrılık vakti gelmişti bu gece..Saat ne çabuk ilerlemişti oysaki...

    Kalktık oradan...Geze eğlene,güle oynaya yolumuza koyulmuştuk..Caddeden geçerken "şşş sessiz" deyip bıyık altı gülmelerimiz hala aklımda...

    Sarıldım sana ıssız bir cadde de...Kalbimin atışlarını duymuş olmalısın ki "bu ses senden mi geliyor?" demenle kahkahalar havada uçuştu...Ve öptüm seni yanlız olduğumuzu düşündüğümüz o cadde de! Bana baktın,gülümsedin...Parmağınla yukarıyı işaret ettin bana...Aman ALLAH'ım bir teyze balkonunda oturmuş bizi izliyor..Girsene teyze içeri:)

    Utulmayacak olan ilk akşamımız seni evine bırakmamla son bulmuştu...

   Herşey böyle başladı ve senin adını "hayat" koydum ben...!
   Herşey böyle başladı ve senin adına " AŞK" dedim ben...!
   

   İyiki varsın...
    
   Seni Seviyorum!

***************
NOT;
Burak'ın dillendirmelerini,yüreğinden kopan o masum duygularını ve hissettiklerini kaleme aldım ben bu son şafakta...

ßugün şafak 01 
ßugün şafak "DOĞAN GÜNEŞ!"
*****
(hmm şey biraz uzun oldu ama umarım okur üstatlar)

şafak,,,"01"Adana..!'